از دوردست،از پس تمامی آن تصویر آشفته گذشت،بی هیچ تاثیری که از غیر بپذیرد،با تمامیت خود،در اوج اصالت ساختگی اش به چشمان ام رسید و مرا به منجلاب خاطره های دور،در تاریک ترین و دوردست ترین نقاط ذهن ام فرو برد.

به تجربه های تلخ و شیرین،به مدرسه و کلاس درس،به اولین باری که زیر سایه ی درخت پارک در کالسکه محو تصویر آسمان و شاخه های در هم کشیده ی درخت،دراز کشیده بودم و مادر ام روی نیمکتی کنار من با زنی همصحبت شده بود.

به اولین باری که مادر ام عروسکی پارچه ه ای را مقابل چشمان ام به آهنگی شاد می رقصانید و من غرق در خنده های کودکانه،مست از آن تصویر رنگارنگ و چهره ی خندان مادر،با تمام وجود دست های کوچک ام را به سوی عروسک دراز کرده بودم.

و روزی که تو را خواب دیدم. زیر آسمانی که تا ستاره ها آبی بود،مست نوازش های نسیمی خنک،میان سایه ی رقصان بیدی مجنون،بی هیچ کلامی دل به آوای پرنده ای داده بودیم که بوسه هایمان را در سایه ی بید آواز می خواند.

برگ های درخت پارک،عروسک رقصان و شاخه های بید همه سبز بودند...

و من سبزی دست بند آن دخترک را زیر رگبار گلوله و فریاد های خونین تصویر باز شناخت ام...

دست بند هم سبز بود...

سبزی مضحک...

اما سبز بود......

از اولین روزهایی که از عمرم در خاطر دارم تصویرهایی توی ذهنم وجود داشتن که خودم از پرداختشون اطلاعی نداشتم و ندارم...

مث یه رویا{ نه به شکل دقیق}، این رویا، مجموعه تصاویریه که یه دنباله ی فیلم-وار رو تشکیل میدن از تلاش های ناخدای یه کشتی قدیمی که تو یه دریای بی کران در حالیکه شب-ه و بارون شدیدا در حال بارش-ه در طوفان گیر افتاده ؛ ناخدا منم ، البته پیر ، پیر اما محکم ، مغرور ؛ هر چه طوفان شدیدتر میشه میل و جنب و جوش من هم برای حفظ کشتی بیشتر میشه ، انگار که میخوام خودم و کشتی رو که شدیدا با اون احساس یکی بودن می کنم از دست شب ، آسمان ، طوفان و دریا که با تمام توان در تلاش برای خُرد کردن کشتی من و البته خود من هستن نجات بدم، ولی پایانی دیده نمیشه ، بعد از هر گام ، باز دریاست و  هم پیمانانش...

همیشه برای من جالب بوده که چرا این تصاویر توی ذهن منه...

تصویر یه جدال...

شب ، طوفان ، امواج دریا که بر سر و روی ناخدا فرود میان و کشتی ای که همه چیزش خُرد شده و نیرویی غیر ، مانع گسستش میشه ؛ انگار که عمق جانم ، عمود ناپیدای این خیمه ی در طوفان استوار ، شده...

و جالب تر اینکه ، تعبیر این تصاویر داره با زندگیم منطبق میشه ... 

این احساس که : « اینجا لنگر نمی اندازم. » و درست همان موقع طغیان دریای نگهدارنده ات را پیرامونت حس کنی.          فرانتس کافکا 

...  

شازده کوچولو دوباره به دیدن گل های سرخ رفت و به آنها گفت که اصلا شباهتی به گل او ندارند؛تا آن لحظه هیچ نیستند، چون هیچ کس آنها را اهلی نکرده و آنها کسی را اهلی نکرده اند.  

شبیه روباه اند ، وقتی که تازه با او آشنا شده بود؛ تنها یک روباه بود مثل صدهاهزار روباه دیگر.او را دوست خود کرد و روباه در تمام جهان بی همتا شد.

شازده کوچولو به گلها گفت آنها زیبا اما تهی هستند...کسی بخاطرشان نمی تواند بمیرد.بعد پیش روباه برگشت و با او خداحافظی کرد.

{روباه گفت:} خداحافظ. حالا رازمو بهت میگم . راز خیلی ساده ایه. فقط با چشم دله که درست میشه دید.آنچه اساسی ست،نادیدنی ست... 

آدما این حقیقتو فراموش کردن اما تو فراموش نکن. 

اگر چیزی رو اهلی کنی برای ابد مسئولش میشی. 

تو مسئول گلت هستی... 

شازده کوچولو اثر آنتوان دو سنت اگزوپری با صدای ایرج گرگین